Smaakmakers beter dan eenheidsworsten in Limburgse derby

Door Geert Jan Darwinkel

Fortuna Sittard - Roda JC 8 maart 1997 0-3

Roda JC blijft de sterkste club van Limburg, de ploeg van coach Martin Jol zette Fortuna Sittard in De Baandert opzij (0-3). Een half uur lang liet Fortuna Sittard zien wel degelijk attractief te kunnen voetballen, maar dat was niet genoeg voor de winst tegen de individuele klasse van Roda.

Pim Verbeek kon zich na afloop van Fortuna Sittard – Roda JC wel de haren uit het hoofd trekken. ‘Als we ooit de kans hebben gehad opnieuw drie punten te pakken, dan was het vanavond wel’, prevelde hij. De trainer van Fortuna Sittard had gelijk. Zijn ploeg had in het eerste half uur van de Limburgse derby liefst zes “honderd procent kansen” afgedwongen. Philip Ray, Roberto Lanckohr en Robert van der Weert strandden oog in oog met Roda-doelman Ruud Hesp, Mark Burke teisterde de paal, de treffer van Jurgen Dirkx werd afgekeurd, en Robert Roest en opnieuw Burke knalden over. Een dik uur later stond er 3-0 op het bord, in het voordeel van Roda. Voetbal is soms onrechtvaardig.

Fortuna – Roda was een strijd tussen het Sittards collectief en de individuele klasse uit Kerkrade. Het Fortuna van Verbeek is vooral een stugge ploeg. Mits goed uitgevoerd, is het ijshockey 4-4-2 uiterst lastig te bestrijden. Menige tegenstander zal zich stuklopen op de tactiek van Verbeek die hij overnam van zijn leermeester Gunder Bengtsson in diens Feyenoord periode. De speelwijze is vaak dodelijk saai, maar uiterst moeilijk te bespelen. Uitblinkers heeft het team niet. Fernando Ricksen heeft meer dan gemiddelde kwaliteiten en Robert van der Weert is een redelijke spits, maar Fortuna bestaat vooral uit eenheidsworsten. Smaakmakers zijn er in De Baandert niet voorhanden.

Tegen Roda JC bewees Fortuna niettemin een half uur lang dat ook een ingespeeld collectief voor aantrekkelijk voetbal kan zorgen. De ploeg zat dan ook goed in zijn vel, na recente overwinningen op FC Utrecht en Willem II. Ook de subtopper uit Kerkrade leek aanvankelijk omver te worden gelopen door een geïnspireerd Fortuna. Roda wist een half uur lang geen raad met de aanvallende aspiraties van vleugelverdediger Ricksen, die geen moment door Edwin Vurens werd afgestopt. Bovendien schutterenden de doorgaans soevereine verdedigers Regillio Vrede en Mark Luijpers met grote regelmaat. Dat Fortuna in die fase niet scoorde, mocht een klein wonder heten. Pas na dertig minuten had Roda-trainer Martin Jol de oplossing gevonden. De coach liet zijn ploeg man op man verdedigen, maakte van libero Maarten Schops een mandekker en schoof linkermiddenvelder Stéphan van der Heyden wat verder naar voren. Het bleek het ei van Columbus. Van de Sittardse dadendrang was plotseling niets meer over.
Roda JC deelde al een kwartier later de genadeklap uit. Stéphan van der Heyden bediende enkele seconde voor rust Eric van der Luer: 0-1. ‘Een verschrikkelijk slecht moment, waar we nooit meer overheen zijn gekomen’, wist Fortuna-trainer Pim Verbeek. ‘Je zag het in de rust al bij ons in de kleedkamer. Dat was dikke misère natuurlijk. Logisch, na het missen van zulke knoeperds van kansen.’

De winst van Roda werd uiteindelijk een zege van individuele klasse, tegenover het collectief van Fortuna. Allereerst was daar natuurlijk Ruud Hesp, die zich in directe confrontanties met Gray, Lanckohr en Van der Weert niet liet verrassen. Maar Hesp is ook een klasse doelman, die zijn hele carrière al ten onrechte is veroordeeld tot de Nederlandse subtop. Hesp pakte zaterdag (opnieuw) punten voor zijn ploeg en hield Roda daarmee hoogstpersoonlijk in de race om Europees voetbal. Roda was na de winterstop uit de startblokken gestruikeld en moest uikijken niet in een vrije val te geraken. De klasse van Hesp en de schotloosheid van Fortuna voorkwamen dat. Dat wist ook Jol. ‘We zaten nog niet in een dip, maar daar waren we wel in gekomen als we ook deze wedstrijd hadden verloren’, sprak de Hagenaar.
De andere uitblinkers van Roda heetten Eric van der Luer, Stéphan van der Heyden en Gerald Sibon.Van der Heyden lijkt in Kerkrade eindelijk in zijn rol te groeien. De Belg heeft een versnelling, inzicht en bovenal een fantastische trap. Met Van der Heyden en Van der Luer beschikt Roda bovendien over twee kostbare wapens als het gaat om dode momenten: Van der Heyden met links, Van der Luer met de rechtervoet. Het was ook een corner van Van der Luer die de 2-0 van Regillio Vrede inleidde, waarna Gerrie Senden zorgde voor de geflatteerde eindstand.

Gerald Sibon scoorde niet, maar ook hij had een doelpunt verdiend. Sibon is een flegmatieke spits van alles of niks, met een heerlijke kapbeweging, een fabelachtige techniek en tal van onvoorspelbare momenten. In De Baandert had Sibon weer eens zijn avond. Hij won elk kopduel van zijn opponent Dirkx en was van zijn steekpassjes en acties een voordurende plaag voor de Foruna-defensie. Pim Verbeek zal niet snel een plaatsje inruimen voor een dergelijke individualist, maar een smaakmaker als Sibon zou in het collectief van Fortuna zeker niet misstaan.

Tekst: Geert Jan Darwinkel
Uit VI nummer 14, 12 maart 1997