Edwin Vurens tussen uitersten

Door Geert Jan Darwinkel

‘Die Benfica- blunder bekijk ik pas over tien jaar.’

‘Het was een jaar van uitersten,’zegt Edwin Vurens (27). Hij debuteerde in Oranje, verpieterde bij FC Twente en vertrok daarom naar Roda, waar hij voor een groot deel verantwoordelijk was voor de Europese uitschakeling in het duel met Benfica.

Het is geen desinteresse, maar de datum zegt hem niks meer. ‘Ik zou niet eens meer weten wanneer het was. Ergens in februari of zo?’, gokt Vurens. ‘Tuurlijk, voor mezelf was die interland een hoogtepunt, het was best speciaal, ondanks de manier waarop ik speelde. Want ik speelde niet goed. Misschien omdat ik te graag wilde. Maar het lukt gewoon niet, klaar. Niet te lang bij stil blijven staan. Ik ben er nu ook totaal niet mee bezig om te zorgen zo snel mogelijk weer te worden uitgenodigd. Gewoon goed spelen, dan komt het vanzelf weer. Of niet.’

Hij mocht voor Nederland- Portugal, op 22 februari, komen opdraven omdat acht Ajacieden afzegden. De KNVB- envelop kwam als een verrassing, niet in de laatste plaats voor hemzelf. ‘Als het een jaar eerder was gebeurd, hadden veel mensen misschien gezegd: ‘Logisch dat die jongen eens een kans krijgt.’ Nu lag dat anders.’

Bij FC Twente zat Vurens op dat moment al een tijdje niet lekker meer in z’n vel. Trainer Issy ten Donkelaar wilde anders gaan spelen en dat had consequenties voor de aanvaller. Twente kreeg te veel goals tegen, vond Ten Donkelaar, en verdedigen begint nu eenmaal voorin. Voor Vurens werd zijn vrije rol daarom taboe. Plaatsgebonden spelen en de verdedigende taken vooral niet verwaarlozen, was inmiddels het devies. De aanvaller sloeg dood als bier in een vet glas.

Vurens: ‘Ik zag het allemaal anders. Beter met 4-3 winnen dan met 1-0, dacht ik. Maar Ten Donkelaar wilde met een echte spits, een echte links- en een echte rechtsbuiten gaan spelen. Vanuit een vaste positie. Maar dat werkte niet bij Twente, en zéker niet bij mij. Als ik plaatsgebonden moet spelen, voel ik me opgesloten in een hokje. Zo van: rechts voorin, dat is jouw gebied. Je tegenstander afstoppen, hem voorbij en die bal voorgooien. Maar dat kon ik niet. Ik heb vrijheid nodig.’

Door de speltechnische knoet van Ten Donkelaar verpieterde Vurens in Diekman. De passie verdween en plichtmatigheid verscheen. Hij wilde weg en wachtte daarom zo lang mogelijk met bijtekenen. Uiteindelijk was het Roda dat hem, enkele uren voordat de Europese deadline verstreek, uit zijn leiden verloste. De Limburgse actie had veel weg van blinde paniek, maar Vurens was opgelucht, bevrijd. Alleen kwam die bevrijding in zijn spel maar zelden tot uiting.

‘Doordat ik bij Roda dezelfde problemen tegenkwam als bij Twente,’ weet Vurens. ‘Weinig vastigheden, veel positiewisselingen. Door blessures en zo. Een voorbeeld: met Mark Luijpers heb ik in de voorbereiding precies drie kwartier gespeeld. Hij ging teen Halsteren door zijn knie en is sindsdien niet teruggekeerd. En Barry van Galen was al geblesseerd. Dan heb ik het alleen nog maar over de linkerkant. Daardoor hebben we veel wedstrijden, Willem II, Feyenoord, Fortuna en PSV bijvoorbeeld, in de slotfase nog verloren.’

In een moeizaam draaiend elftal kon Vurens, als linkerspits met een rechterbeen, de malaise maar zelden ontstijgen. Aanpassingsproblemen, heette dat. Het dieptepunt volgde in de tweede ronde van de UEFA Cup, thuis tegen Benfica. Hij moest op de bank beginnen, omdat hij enkele dagen eerder, uit tegen Ajax, bedroevend had gespeeld. ‘Uiteraard was ik teleurgesteld, maar Van der Luer raakte al snel geblesseerd, waardoor ik moest invallen, als man achter de spits. En dat ging goed. Bijzonder goed, mat ik wel zeggen. Heerlijk onbevangen.’

Tot Het Moment. Was het overmoed? Misplaatst superioriteitsgevoel? Roda- Benfica, 2-0, 86ste minuut. Edwin Vurens verzuimt op te ruimen, maar verkiest op luttele meters van zijn eigen strafschopgebied een voetballende oplossing. Joao Pinto profiteert en bedient Hassan op maat 2-1.Uitgeschakeld. Vurens: ‘Een typische aanvallersfout, denk ik maar. Een fout die mij niet zo snel meer zal overkomen, zeker niet in dat soort wedstrijden. Ik heb de band nog nooit teruggezien, nee. Dat is iets voor over tien jaar. De eerste dagen was ik er goed ziek van. En toen ik Benfica tegen Bayern zag spelen, had ik weer iets van: hè, verdorie! Al heb ik nooit het gevoel gehad dat ze me die uitschakeling nadragen. Zoiets kan iedereen overkomen. Nu overkwam het mij.’

Vurens beschouwt ‘Benfica’ als de ommekeer. Tegen Sparta (1-0) werd hij matchwinnaar, waarna hij het bekerduel met FC Groningen (2-1, twee goals van Vurens) in zijn eentje besliste. ‘Van Sparta,’ zegt Vurens, ‘had ik nog nooit verloren, terwijl ik tegen Sparta bovendien vaak beslissende doelpunten maak. Na die 1-0 had ik eindelijk weer een winning- mood gevoel over me. Ik kon het nog. Even later, door die goals tegen Groningen, voelde ik me écht bevrijd. Na afloop kwamen er allerlei journalisten op me af. Of ik mijn blunder tegen Benfica nu weer had goedgemaakt, vroegen ze me. Maar dat vind ik niet. Die fout kan ik pas volgend seizoen, als we weer Europees spelen, uitwissen.’

Met de goals kwam ook de waardering. Eindelijk. ‘Ik denk,’ weet Vurens, ‘dat veel mensen mij nogal eens te gemakkelijk vinden. Qua uitstraling dan. Stevens en Achterberg zijn wat dat betreft heel alert. Als ik tijdens een oefening ook maar even verslap, zitten ze er meteen bovenop. Maar ik heb dat nu eenmaal. Soms ben ik er even tien minuten niet. Op zo’n moment moeten ze me ook even alleen laten. Dat is trouwens veel beter geworden, hoor. Bij Sparta waren het soms dagen dat ik er niet was.’

De levensgenieter Vurens beweert tijdens zijn half jaar Roda JC zelfs een completere voetballer te zijn geworden. ‘Ik heb nu bij Roda zelfs de instelling dat ik trainingspartijtjes per se wil winnen. Zeker als we jong tegen oud doen. Dan móet er gewonnen worden, anders baal ik als een stier. Richard Roelofsen heeft hetzelfde. Als die jonge gasten gaan lopen pielen en hakkies gaan geven omdat ze voorstaan, worden we giftig. Terwijl ik vroeger, als we bij Sparta van die ouderen als Lengkeek, Wijnberg en Olde Riekerink wonnen, zoiets had van: maak je niet zo druk, ouwe lul! Maar nu kan ik me dat pas voorstellen. Daarin ben ik beter geworden.’

Zoals ook Roda JC langzamerhand beter wordt. Ondanks het nog altijd niet even florissante spel, staan de Limburgers al weer in de subtop. ‘We zijn ook steeds beter gaan voetballen,’ zegt Vurens. ‘En als we tegen PSV, Feyenoord, Willem II en Fortuna niet de pech hadden gehad van de tegentreffer in de laatste minuut, hadden we nu dus gewoon acht punten meer gehad. Is dus een kwestie van even wat scherper zijn wat het benutten van de kansen betreft. Want achttien goals op de helft van de competitie, is voor Roda natuurlijk veel te weinig. Dat is ook het grote verschil met het Roda van vorig jaar. Als het toen 1-0 werd, volgde automatisch de 2-0 en dat is nu zeker niet het geval. Nu wordt het 1-0 en roepen we vaak de problemen over ons af.’

Nol Hendriks, bestuurslid technische zaken en huisbankier van Roda JC, meende twee maanden geleden nog dat hij zich met de aankoop van Edwin Vurens had vergist. ‘Aanvankelijk had ik er spijt van,’ bekent Hendriks. ‘We hadden er in het begin een hard hoofd in. Maar dan heb ik het over Vurens, de linkerspits. Hij is ook voor die positie gekocht, omdat hij daar het beste alternatief was. Een paniekaankoop was hij niet, omdat ik gewoon zo lang mogelijk heb gewacht op een echte linkerspits. Maar die vonden we dus niet. Als voetballer vind ik Edwin fantastisch. Een openbaring, mat ik wel zeggen, nog beter dan ik al dacht. Alleen dan wel als spits, in een twee- spitsen- systeem. Toen hij achter de spits mocht spelen, op het moment dat Van der Luer geblesseerd was, deed hij dat bijvoorbeel fan-tas-tisch. Zijn tragiek is alleen dat hij bij Roda linkerspits móet spelen, omdat hij daar eenvoudigweg het beste alternatief is. Achter de spits kunnen Van der Luer en Van Hoogdalem spelen, voor de spits hebben we Graef en Roelofsen. Maar voor de linkerkant hebben we niemand anders, hoezeer we daar ook naar op zoek zijn. Edwin heeft gewoon pech dat hij aan de linkerkant moet staan. Al wist hij dat van tevoren.’

Uit: VI 51/52 Gepubliceerd op 20 december 1995
Foto's: Peter Schols