Piet Wildschut is niet welkom bij Jan Reker

Door Evert ten Napel

'Een éérlijke mededeling dat waardeer ik in hem'

Het krankzinnig verlopen seizoen van Roda JC is voor een groot deel aan Piet Wildschut voorbij gegaan. De alles kunner volgde de bekertriomfen en de degradatiestrijd vanaf de tribune. Een frustrerende gedachte voor een ervaren voetbalprof,die juist in die voor Roda zo turbulente periode van grote waarde voor zijn ploeg had kunnen zijn.De ellende voor Wildschut begon vlak voor de winterpauze. Een snelle ingreep moest hem verlossen van stukjes los bot in het enkelgewricht. Binnen enkele weken kon hij weer spelen, zo werd hem verzekerd door dr. Sala en diens staf van het Eindhovense St. Jozefziekenhuis. Een ordinaire ziekenhuisinfectie, een uiterst zeldzaam virus deed hem opnieuw op de operatie tafel belanden. Pure pech, niet te wijten aan nalatigheid van het ziekenhuis volgens Wildschut, hield hem in die voor Roda JC zo cruciale maanden langs de lijn. Alles past eigenlijk wel in de toch al merkwaardige loopbaan van de inmiddels 30-jarge Wildschut.

Begonnen in het uiterste Noorden bij Heerenveen en FC Groningen via FC Twente en PSV naar Roda JC naar het diepe zuiden. Een carrière vol pieken en dalen. ‘Het lijkt wel een beetje op de omgeving hier’, zegt hij uitkijkend over het prachtige Limburgse heuvellandschap in de buurt van zijn huidige woonplaats Voerendaal.

Piet Wildschut stond in het Noorden des lands reeds al jong broekie bekend als een groot talent. Aanvankelijk als rechterspits bij FC Groningen, later in zijn Enschedese periode werd hij vleugelverdediger. Spitz Kohn zette mij op die positie. Volgens hem moest ik het spel voor me hebben’,weet Wildschut zich nog goed te kunnen herinneren. ‘Aan Kohn heb ik dus veel te danken’.

In die periode debuteerde hij ook als 20-jarige in Oranje. ‘Dat was in April 1978 in de aanloop naar het WK in Argentinië. Ton van Dalen belde me op zondagavond of ik de volgende morgen mee kon naar Tunesië voor een oefenwedstrijd. Ik stond meteen in de basis samen met Arnold Mühren die ook debuteerde. Hugo Hovenkamp, de vaste linksback toen was geblesseerd, vandaar. Het ging fantastisch en volgens de kranten was ik de ontdekking van de wedstrijd. Nee, Happel, de toenmalige bondscoach, zei niks tegen me en ik durfde ook niets te vragen. Voor me zelf wist ik ook wel,dat het lekker ging. Dat voel je gewoon.

Voor de definitieve Argentinië selectie was Wildschut een twijfelgeval. Ernst Happel ging liever met ervaren spelers op pad. Door het afvallen van Willem van Hanegem en Hugo Hovenkamp kwamen Dick Schoenaker en Piet Wildschut op het laatste moment toch bij de uiteindelijke WK-ploeg. ‘Zelf had ik het gevoel de 22ste man  te zijn en dus begin ik logischerwijs de eerste wedstrijd tegen Iran op de tribune. Het tweede deel tegen Peru was ik bankzitter en tegen Schotland viel ik in. Wat een idiote wedstrijd was dat We stonden achter met 3-1, waren uitgeschakeld en toen poeierde Rep die bal in het kruis , door de 3-2 nederlaag gingen we verder en bleven de Schotten met lege handen staan’.

Van dat duel tegen de Schotten weet Wildschut zich nog voor de geest te halen dat hij in de mandekking moest spelen tegen Joe Jordan. Dat kon natuurlijk van geen kant. Ik durfde niets te zeggen, was allang blij dat ik mee mocht doen. Daar is vreselijk veel trammelant over geweest. Iedereen viel over Happel heen en zijn veel geroemde tactisch inzicht kreeg toen een geweldige deuk. Happel bleef zoals altijd rustig onder de kritiek en wees er slechts op dat we ons gekwalificeerd hadden. Eerlijk gezegd: Wildschut op Jordan dat kon inderdaad niet.’

Tegen Oostenrijk stond Wildschut in de basis met clubgenoot Ernie Brandts. Door doelpunten van Rensenbrink en ook eentje van Brandts walste Oranje de Oostenrijkers helemaal plat (5-1) en kreeg de ploeg van Happel en Zwartkruis meteen een favorietenrol opgedrongen. De blessures van Rijsbergen en Suurbier waren op tijd hersteld voor de halve finale tegen Italië en de eindstrijd tegen Argentinië. Tegen de Italianen zat ik nog op de bank, in de finale zat ik weer daar waar ik het toernooi begon: op de tribune. Een uiterst merkwaardig gebeuren dus. Echt een evenement met pieken en dalen. Mij kon het niets schelen. Ik was toen nog jong en had toch al iets om trots op terug te kijken’.

Vol ambitie keerde Piet Wildschut samen met Jan Poortvliet en Ernie Brandts terug in Eindhoven. Samen met de aanwezige routiniers zou het jonge trio het wel even gaan maken. Wij dachten dat we na Argentinië de hele wereld aan konden. Waarschuwingen van coach Kees Rijvers om toch vooral taakbewust voor de ploeg te spelen sloegen we in de wind. We deden maar wat. Net dat er met de pet naar gegooid werd, we wilden juist te veel. De kranten schreven dat wij vedetten neigingen hadden. Dat vond ik onzin. Het probleem was alleen dat ik tien, vijftien keer per wedstrijd wilde opkomen langs de zijkant en dat Rijvers twee drie keer genoeg vond, als het maar rendement voor de ploeg opleverde.’

De jonge Wildschut had moeite met de kritiek van Rijvers, vooral omdat hij door hem vanwege zijn kwaliteiten bij FC Twente vandaan was gehaald. Onder Rijvers opvolger Thijs Libregts zette dat proces zich voort, hoewel de discussies wat korter waren. ‘Rijvers kon uren soms dagen met je bomen, Libregts zei kort: zó wil ik het, anders kun je ophoepelen. Toch speelde ik onder Libregts vrijwel alle wedstrijden op mijn favoriete stek: linksachter dus’.

Onder het bewind van Jan Reker begon de strijd van  Piet Wildschut opnieuw. Hij was zijn vaste stek in het Nederlandselftal inmiddels weer kwijt geraakt.’Reker wilde op links een linkspoot en op rechts een rechtspoot. Alle posities waren bezet, alleen de rechtsbackplaats was nog open. Het ging tussen Berry van Aerle en mijn persoontje. Van Aerle won en ik kwam dus op de bank terecht. Eerst dacht ik nog eigenwijs: dit duurt niet lang, dan kom ik er wel weer in. Het duurde steeds langer en langer. Af en toe speelde ik in het tweede. Op zeker moment was ik basisspeler in het tweede en dacht: nu zit er iets goed fout, Piet. In plaats van het via goeie prestaties in het tweede en op de trainingen recht te zetten, ging het toen helemaal fout na het beroemde interview inde VI met Bert Nederhof met de kop: ‘Reker weg of ik’. Grote opschudding bij het anders zo rustige PSV. Reker in paniek. Jij saboteert riep hij. Nou, als iemand mij kent, weet hij dat ik nooit saboteer. Misschien een grote bek, maar opzettelijk saboteren, nee. Ik werd teruggezet naar de B-selektie. Gelukkig duurde dat een week en kwam er een gesprek. Daarin gaf ik toe de zaak wat eenzijdig te hebben belicht. Ik bleef echter achter mijn woorden staan, die had ik ook gezegd. Ik kan me nog goed herinneren dat mijn vader kort na de publicatie zei: je bent een zeikerd. Je moet de schuld niet bij de trainer zoeken maar bij jezelf. Toch heb ik nooit spijt gehad van dat interview.’

De komst van hans Kraay naar Eindhoven deed de hoop op een nieuwe start bij PSV weer leven. Die hoop bleek ijdel, want ook Kan Reker hield een zekere stem. Piet Wildschut werd uitgeleend aan FC Antwerp en kreeg te maken met trainer Arie Haan. ‘De beste die ik tot nu toe heb mee gemaakt’, beweert hij stellig. ‘Arie zag alles heel scherp, kon het heel goed overbrengen, raakte nooit in paniek, kortom: hij was al bij de eerste club een kanjer.’

Haan vertrok echter halverwege het seizoen naar zijn grote liefde Anderlecht. Een teleurstelling voor Piet Wildschut, die overigens later van Haan vernam, dat die hem mee had willen nemen naar het Astrid Park. ‘Als een soort twaalfde man ja, dat zei hij me een tijdje geleden, alles was al geregeld met manager Verschueren. Op dat laatste moment zag Arie er toch vanaf,omdat hij bang was dat men zou zeggen: Hij neemt te veel Nederlanders mee.’

Het seizoen Antwerpen verliep zo goed dat er serieuze belangstelling kwam van Cub Brugge. Henk Houwaart had zijn zinnen gezet op de overal inzetbare Wildschut, die toen altijd nog maar 28 jaar was. ‘Houwaart kreeg de transfer er bij zijn bestuur niet door. Eén van de grootste teleurstellingen uit mijn voetballeven zegt Piet Wildschut. ‘Later hoorde ik dat Antwerp gezegd zou hebben, dat ik altijd met injecties speelde. Of dat gerucht klopt ik weet het niet. Het was grote onzin, ik was kern gezond.’

Geen Club Brugge wel Roda JC. ‘Rob Baan belde me, hij zocht een libero. Het eerste jaar ging het prima. We hadden een prima verdediging met Jan Nederburgh, Gene Hanssen, Ernie Brandts, Jaques de Jong en mijn persoontje. Het tweede jaar wilde Baan de boel veranderen. Meer voetballen van achteruit: een inschuivende libero. Dat werd Diliberto. Het viel allemaal tegen. Veel wisselingen,ongelooflijk veel blessures, waaronder die van mij en de onrust sloop in de ploeg met de bekende gevolgen. Baan werkte alleen nog als manager, Rob Jacobs kwam als trainer. Baan ging weg als manager vroegtijdig werd de komst van Jan Reker bekend. De ellende begon toen echt. Zeker na de publikatie in de Limburgse kranten van de beruchte lijst met spelers die weg konden of weg moesten.Ik kan me goed voorstellen dat Jacobs woest was. Hoe kan je spelers motiveren die onzeker zijn over hun toekomst.’

Het reeds gememoreerde VI-interview ging ook na het Reker nieuws ook weer een nieuw leven leiden. Wildschut heeft een doorlopend contract bij Roda JC .  Zou Jan Reker de problemen met de verdediger inmiddels zijn vergeten? Wildschut wilde zekerheid en vroeg een gesprek. Dat kreeg hij en Jan Reker gaf omomwonden toe niet met hem verder te willen. Een éérlijke mededeling, dat waardeer ik in hem.’

Over zijn toekomst denkt hij wel na, maar hij maakt zich geen zorgen. ‘Ik heb immers nog een overeenkomst, eerst wil ik weer helemaal fit worden. Dat staat voorop. Een fitte Wildschut kan nog jaren mee ja, óók in de eredivisie. Manager Hans Coerver heeft mij gepolst of ik eventueel naar het buitenland wil. Dat wil ik best maar dan moet er ook iets voor Jeanette ( Piet wildschut is getrouwd met ex-turnkampioene, nu fotomodel/modepresentratrice Jeanette van Ravensteyn) worden gevonden. Anders doe ik het niet. Ik wil niet in een situatie terecht komen als anderen, dat ik weliswaar lekker loop te voetballen en zij als een dood vogeltje thuis zit.’

Voorlopig concentreert Piet Wildschut zich op de revalidatie en op de inmiddels begonnen studie computer techniek. Met 7 jaar Technische Hogeschool levert dat weinig problemen op.In de computer branche ligt mijn toekomst. Trainer worden nee, dat zie ik niet zitten. Misschien wel een baan als manager, die zullen in de toekomst ook met computers moeten werken, daar ben ik zeker van.’

VI 7 mei 1988 nr. 17
Tekst: Evert ten Napel.
Foto: Peter Schols