Klaas Drost: van held tot schlemiel

Door Ben Nederhof

Halve Finale KNVB Beker 10 maart 1976: PEC Zwolle – Roda JC 0-1

Al staat de climax van een opwindend bekertoernooi (PSV – Roda JC) dan nog op de rol, nu al mag worden vastgesteld dat Klaas Drost de meest besproken man van dat toernooi is geweest. De kleine rechtsback was er via het Doelpunt van het Jaar voor een belangrijk deel verantwoordelijk voor dat Ajax de grootste afgang aller tijde beleefde, terwijl diezelfde Drost tien dagen later ongewild de basis legde voor het dramatische bekerverlies van PEC tegen Roda JC. Na een half uur in de eerste helft, liep Drost tegen een gele kaart aan en nadat hij de razendsnelle Pierre Vermeulen had platgelegd. Bij een soortgelijke overtreding, tien minuten na rust, hield de warrig leidende Jan Keizer de rode kaart op zak, maar een kwartier later moest Drost toch het veld uit na een botsing met John Meuser. Drost strompelde nog even verder omdat trainer Hans Alleman al twee wisselspelers had verbruikt, maar even later moest het felle bijtertje toch naar de kleedkamer gedragen worden. Later zou een kuitbeenbreuk geconstateerd worden.

Het tot dan toe voortreffelijk georganiseerd voetballende PEC wankelde en ging via een kopstoot van Nanninga verliezend af. Die goal kwam weliswaar niet tot stand door een uitgespeelde kans, maar dat doelpunt zou tegen het te zeer gehandicapte PEC tóch wel gevallen zijn. Het enige dat PEC aan de confrontatie overhield was een enorme brok goodwill, maar ik vraag me af of die morele winst opweegt tegen de verliezen die PEC aan het duel overhield: Drost zeker zes weken uitgeschakeld, Hendriksen en Veenstra vermoedelijk ook geruime tijd langs de kant. Bovendien speelde een aantal Zwollenaren zich in de kijker in De Goffert, dat wemelde van de makelaars en trainers. Jan Verheyen, met name, maakte vóór rust duidelijk die hij zich tot een waardevolle rechterspits heeft ontwikkeld, terwijl ook Bennie Schubert en doelman Peter Gerards – soms een tikje te overmoedig - zichzelf in de notitieboekjes van de makelaars plaatsen. Het zou me niet verbazen als PEC Zwolle een paar pijlers kwijtraakt door het duel met Roda JC.

Roda maakte inmiddels het seizoen in één klap goed, maar deed dat allesbehalve imponerend. In de eerste helft sloten de linies niet aan, terwijl er nauwelijks werd bewogen. PEC had in die periode zelfs een voorsprong kunnen nemen. Pas toen Sjef Blatter zich ging bemoeien met Verheyen en het middenveld eindelijk eigendom werd van Roda, kon de ploeg van Bert Jacobs pressie uitoefenen. Maar tot het moment waarop Drost naar de kant wankelde kreeg Roda maar één echte kans die door Nanninga grandioos werd gemist. PEC maakte opnieuw duidelijk dat de laatste linie veruit de sterkste van de ploeg is, vooral Hamming en Drost hadden alleen wel wat veel overtredingen nodig om Van der Lem en Vermeulen af te stoppen. Rinus Israel, die zich normaal gesproken alleen met de zijkanten van zijn defensie moet bezighouden omdat voorstopper Schubert zijn tegenstander wekelijks onzichtbaar maakt, kon ditmaal weinig uit het centrum weg omdat Schubert ditmaal soms problemen kende met Nanninga. Het pleit niettemin voor Schubert dat hij de soms toch weer te hardhandige Nanninga “clean” probeerde te bestrijden. PEC heeft inmiddels opnieuw bewezen dat de waarde van het ooit ondergeschoven bekertoernooi is gerevalueerd. De komende weken zullen moeten uitwijzen of de tol, die PEC Zwolle voor haar inspanningen heeft betaald, niet te hoog is geweest.

Tekst: Ben Nederhof
Uit: Voetbal International nummer 12 – 15 maart 1976