 ,, Met m’n oor op de radio heb ik de beslissende wedstrijd gevolgd”.
De spanning thuis was om te snijden . Niemand zei een woord. Iedereen was vreselijk nerveus. Hens zijn moeder zat maar steeds te huilen. Het mensje is al 75 jaar. Ze kon het niet meer verdragen. Toen Langenhuizen de gelijkmaker scoorde, kon ik m’n tranen niet meer inhouden”, vertelt de 28-jarige Annemarie Fischer-Hensen, echtgenote van RODA JC – aanvoerder Hens Fischer. ,, Ik vind het voor Hens geweldig dat hij het laatste jaar bij Roda in de eredivisie zal spelen. Het is een prachtige beloning voor zeventien jaar lang vechten.
De spanning was de laatste weken niet meer te harden. Iedereen was hypernerveus. Het had geen week langer moeten duren. Iedereen had zich de laatste wedstrijden al op een eventueel kampioenschap ingesteld.
Iedere keer weer opnieuw moest alles geregeld worden. Bloemen, die besteld waren, moesten op het laatste moment worden afgezegd. De festiviteiten die op touw gezet gingen op het laatste moment niet door. Mijn schoonbroer had zelfs al twee keer vrijgenomen om het kampioenschap te vieren! Maar wat het afgelopen weekend gebeurd is, vergeet ik nooit meer. Zo’n geweldige ontvangst en al die mensen, ik was er diep van onder de indruk.”
 Mevrouw Fischer straalt. Voor haar is het eredivisieschap een bekroning van de zes jaar huwelijk, waarin ze voetballief en –leed met haar man deelde.
De dag na het grote feest bezochten wij haar in hun gerieflijke zelf-verbouwde woning in Kerkrade. Een stuk heerlijk feest gebak stond op ons te wachten.
,,Ik vond het jammer, dat ik zondag niet mee kon gaan. We moesten al om acht uur op de markt zijn, waar iedereen zich verzamelde. Maar dat is de consequentie, als je kinderen hebt. Addie is nog veel te klein om mee naar het voetballen te gaan. Hij wordt in November vier. En om hem zo’n hele dag naar mijn moeder te brengen, dat is ook al zo wat. Maar als het even kan, ga ik naar de thuiswedstrijden. Ik ben helemaal met voetbal opgegroeid. Als kind ging ik met mijn vader naar Rapid kijken. Hens speelde toen al in het eerste elftal. Hoewel we maar een paar straten van elkaar af woonden, kenden we elkaar niet. Hij was trouwens ook een stuk ouder dan ik.
Muziekconcours
Stomtoevallig hebben we elkaar in de Eifel ontmoet. Hens was daar met en paar vrienden aan het kamperen en ik was er met mijn ouders in hetzelfde dorpje. Vader en Hens kenden elkaar, omdat ze samen op de gemeente werkten. Ik werd aan hem voorgesteld, ja, en toen was het gebeurd.
De eerste keer dat we samen uit gingen was op het wereldmuziekconcours nu zeven jaar geleden. Een dag later wist heel Kerkrade dat we verkering hadden. Tien maanden zijn we getrouwd. Ik was 22 en Hens was al 27 jaar. Waarom zouden we langer wachten? Hij had net, voordat ik hem leerde kennen, dit huis gekocht en mijn ouders hadden altijd voor mij gespaard. We hebben dus alles wat ons hartje begeerde”.
,,Het voetballen neemt Hens ‘leven helemaal in beslag. Overdag werkt hij bij de gemeente Kerkrade als bankwerker. Het is een hele fijne baan, die goed te combineren is met het voetballen. Nee, als je dan de andere jongens hoort, heeft Hens echt geboft. De zaterdag is de enige vrije dag die we hebben. We gaan dan met Addy wandelen in de bossen of op de hei. “s Zondagsmorgens voor de wedstrijd rust Hens meestal wat op de bank. Hij eet een hele lichte maaltijd en dan is het voetballen geblazen.
Als ik niet mee ga, dan wandel ik wat met Addie of ik ga eens iemand opzoeken. We hebben allebei een grote familie dus ik kan overal naar toe. Bij ons thuis waren we met z’n zevenen en bij m’n man met z’n vieren. Adam, die nu trainer is bij Limburgia is de oudste(54). Zijn zoon is even oud als ik en moet eigenlijk tante tegen me zeggen?.
Nee vervelen doe ik me nooit. Ik naai ook veel. Het grootste gedeelte van mijn garderobe maak ik zelf. Mijn moeder was vroeger naaister, dus het zit in de familie. Mijn andere liefhebberij is schilderen. Een vreemde zal er wel niet veel aan vinden. Het zijn allemaal kindertekeningen die ik overteken. Ik schilder ze dan in hele felle kleuren. Ik vind het een heerlijke ontspanning. Je kunt er tenminste tussendoor praten.
Als mijn man een belangrijke wedstrijd heeft gaat hij ’s zaterdagsavonds vroeg naar bed. Ik kijk dan meestal nog wel eventjes naar de televisie. Cowboyfilms vind ik enig. Hens kijkt het liefst naar sportprogramma’s
Geen tijd
Een keer in de week gaan we paar uurtjes uit. De mensen komen dan allemaal naar Hens toe en willen over voetballen praten. Soms hebben we nog geen tijd om iets tegen elkaar te zeggen!”
Als we mevrouw Fischer naar haar mans hobby’s vragen lacht ze:,, het is niet zo’n man die met een schortje voor in de keuken gaat kokkerellen. Ik moet zijn koffie nog omroeren voor hij eraan drinkt. Hij zegt altijd: dat is de plicht van een vrouw. Toen Addie nog klein was en ik het druk had dan hielp hij wel eens, maar alleen als het moest.  Niet dat hij lui is, maar als hij ’s avonds moegetraind thuis komt van vindt hij het heerlijk om verwend te worden. Kokkerellen vind ik heerlijk. Hens is een erg gemakkelijke eter. Hij wil nooit weten wat ik klaar maak. Het moet altijd een verrassing zijn. Och ja, zo is ieder huishouden anders. Ik zou mijn man met geen ander willen ruilen of delen. Je hoort tegenwoordig zulke gekke dingen. Wie weet wat onze zoon later doen. Als ik er teveel over nadenk, word ik toch wel bang voor de toekomst. Laatste zag ik op de tv een film over verdovende middelen, maar je hebt het als ouders toch niet allemaal zelf in de hand. Daarom denk ik wel eens: één kind is wel genoeg. Je kunt hem nu ook nog wat bieden. Niet dat we het thuis slecht hebben gehad, integendeel .
Maar het was toch anders. Studeren was er bijvoorbeeld niet bij , van school en dan hup, geld verdienen,
Als Addie het verstand heeft, mag hij van ons leren, maar als hij het niet kan, moet hij met een gewone baan tevreden zijn. Wat de opvoeding betreft hebben Hens en ik nooit problemen. Hij is hooguit een beetje harder. Ik dreig nog wel eens maar hij is consequent, en dat is wel eens nodig. Je geeft zo’n kind soms te veel toe. Hij ziet zijn vader weinig. Als er belangrijke wedstrijden zijn, dan moet hij rustig zijn als vader slaapt. Allemaal kleine dingetjes waar een ander kind niets van weet. Je probeert dat dan te compenseren en dat is niet goed”.
Stoppen
,, Of Hens zal stoppen? Ik weet het niet. Hij wordt dit jaar vierendertig. Nu gaat alles nog goed, maar als hij een blessure krijgt wat dan? Zijn hart zal altijd wel naar voetballen blijven uitgaan. Het is geen man om thuis te zitten of een sportzaakje te beginnen. Voorlopig blijft het nog voetballen. Hij heeft zondag de roem van het eredivisieschap – de droom van zeventien jaren voetbal – geproefd.
Voor het behoud hiervan zal hij zeker nog wel een jaar blijven vechten”. |
