Gisterenavond toog ik samen met Jess, de vader van Jess en mijn andere vriendin Marloes, richting Parkstad Limburg Stadion voor de bekerwedstrijd Roda JC - De Graafschap. De ploeg waartegen we zaterdagavond ook al gespeeld hadden. Toen succesvol, en daar hoopte ik dan nu ook op. Voorzichtigheids halve had ik mijn voorspelling van afgelopen zaterdag een beetje bijgesteld en nu maar een nipte 2-1 overwinning voor ós Roda voorspeld
Bij de warming up van de spelers viel het ontbreken van Jeanvion Yulu Matondo mij meteen op. Jessica was daar minder blij mee, want zij had hem ingevuld als openingsdoelpuntenmaker. De basisopstelling was door Atteveld ook weer gewijzigd maar daar kijk ik inmiddels niet meer van op. Toegegeven, na afgelopen zaterdag had ik mijn basisopstelling waarschijnlijk ook gewijzigd. Willem Janssen, Jan Paul Saeijs en Yulu (schrijft wat makkelijker) waren gepasseerd en geblesseerd. Vooral voor Jan Paul Saeijs vond ik het sneu; niet op de positie mogen spelen waar je het beste tot je recht komt, en vervolgens ook nog eens gepasseerd worden als je het op die positie niet goed doet. Trainer... Jan Paul Saeijs hoort gewoon in het centrum van de verdediging te staan! Anyway, terug naar de wedstrijd... Roda JC startte een stuk agressiever aan de wedstrijd dan ze afgelopen zaterdag deden. We dicteerden, hoewel de Graafschap er enkele keren toch gevaarlijk uitkwam. Enkele kansen waren de eerste 20 minuten niet aan ons besteedt en vervolgens gebeurd eigenlijk datgene, waar ik al bang voor was. De Graafschap scoort in de 28e minuut de openingstreffer. En terwijl ik me nog sta op te winden over het gestuntel van onze verdediging en ach, gewoon over dat tegendoelpunt, valt de tweede treffer van de wedstrijd. 'Geen paniek', denk ik bij mezelf. 'We hebben nog dik 60 minuten de tijd om de wedstrijd te kantelen en de achterstand om te buigen.' Een paar twijfels bij die gedachte had ik eigenlijk wel..
Zeven minuten na de 2-0 van de Graafschap laat Andres Oper het PLS eindelijk juichen. Hij scoort de 1-2 en gooit daarmee de wedstrijd weer helemaal open.
Dan volgt de koffie-thee en andere lekkernijenpauze en opeens zie ik Huub Narinx beneden op het veld staan. Druk pratend en gebarend met de fanatieke aanhang op West. En op het moment dat beide elftallen weer uit de kleedkamers komen, vindt er op West een hele volksverhuizing plaat. Al snel wordt duidelijk wat Huub Narinx en de supporters in de rust besproken hebben. Iedereen verhuist naar Oost, omdat onze geel-zwarten in de tweede helft die richting uit moeten spelen. Een superzet van Narinx, waarvoor hulde! De gehele tweede helft staan de supporters als één man achter de ploeg. De sfeer is geweldig en ik krijg nog kippenvel wanneer ik eraan terugdenk. Die super sfeer had ook effect op onze spelers... In plaats van de kopjes te laten hangen, zoals men dit in het verleden vaker deed, rechtte de ploeg haar rug en bleef het fel en geconcentreerd spelen. Maar ondanks het goede spel en het aantal mogelijkheden op de gelijkmaker, viel de 2-2 maar niet. De tijd verstreek en hoe dichter we bij die 90 minuten kwamen, hoe meer het geloof in de gelijkmaker bij mij verdween. Op het moment dat de 90 minuten voorbij waren, had ik alle hoop al opgegeven. We kregen vier minuten extra speeltijd, en Jessica bleef maar naast me staan roepen dat die gelijkmaker echt nog wel ging vallen. 'Zoals Ajax twee jaar geleden bij ons deed', zei ze... Ik vond het allemaal wel best wat ze zei... De laatste 15 seconden braken aan en we kregen nog een corner. En vervolgens gebeurd waar niemand nog echt rekening mee gehouden had. Notabene onze keeper zorgt ervoor dat de 2-2 wél nog valt en mijn hoop weer he-le-maal terug is. Ohh ja... en Bram zorgt er ook voor dat ik de rest van dit jaar nog te horen ga krijgen dat Jess gelijk had... Bedankt daarvoor...
De verlenging begint en heel Oost stroomt weer leeg om vervolgens West weer te vullen. In het hele stadion hangt een sfeertje van 'wij gaan winnen!'. De 3000 aanwezige supporters zorgen voor een Bombensjtimmung... Toch is het ook nog billen knijpen in die verlenging, want Roda krijgt de ene goede kans na de andere. Maar dan schieten we weer op de paal, of de laat of naast... Schijt krijg ik ervan. De tweede helft van de verlenging is het precies hetzelfde liedje. Kansen genoeg maar geen doelpunt. Totdat Pieter Vink in de 110e minuut een strafschop toekent aan Roda JC nadat Cheik Tioté wordt neergehaald in het strafschopgebied. Net als zaterdag mag Marcel Meeuwis ook nu de strafschap gaan nemen. En hij benut hem wederom. Dan is het nog even 10 minuutjes zweten voordat wij eindelijk feest mogen gaan vieren. Een verdiend feestje!
Roda JC - de Graafschap was een échte bekerwedstrijd... Spanning, een super sfeer, vreugde maar ook verdriet, en een prachtige ontlading aan het einde! Mijn complimenten aan de technische staf en spelers voor hun niet aflatende strijd en inzet, aan mijn medesupporters voor hun niet aflatende steun aan het elftal en de fantastische sfeer en als laatste ook aan het handjevol de Graafschapsupporters, die de lange rit naar Kerkrade wilden maken en met een ongelofelijke kater weer huiswaarts moesten keren. Wij weten hoe het voelt...
En nu maar hopen op een gunstige loting voor de volgende ronde! Donderdag weten we meer....
Janine
