 I
love it when a plan comes through! Ik had hier kunnen volstaan met mijn
voorbeschouwing ook als nabeschouwing te plaatsen. Het is precies zo gekomen
als ik had geschreven. Zelfs de uitslag was precies goed. Jaja, mierenneukers
zulle nu zeggen dat het geen 1-2 is geworden maar een 0-2 overwinning
voor Roda. Maar WillemII scoorde óók een goaltje. En ikzelf
kwam er pas diep in die eerste helft achter dat die afgekeurd was. Niet
dat ik die wedstrijd niet volgde maar omdat ik op het moment dat ik die
goal zag vallen helemaal in de ban van de sfeer in het uitvak was.
Vanaf het eerste fluitsignaal tot het fluitsignaal welke
het einde aangaf van die eerste helft hebben we gezongen, gedanst, gehost
en zelfs op het moment dat Sonko scoorde ook nog eens uit ons dakkie gegaan.
Opgejut door die trommel. Onze handen waren half kapot geslagen door het
voortdurende ritmische geklap. Dit is dus die beruchte twaalfde man. De
spelers op het veld kregen de ene aanval na de andere over zich heen maar
ze vochten zich er doorheen. En wij vochten met hen mee. Het kon niet
meer beter. Met als hoogtepunt die 36 minuut waarin Aaaaanastasiou, Sonko
aanspeelde waardoor deze héél cool en beheerst de 0-1 aantekende.
Minutenlang ontlaadde dit zich in het uitvak in omhelzingen, vreugdetranen
en voorwereldse geluiden. Allen de handen naar de hemel geheven. En als
dan dit geluid overgaat in minutenlang gezang, gehos en dans dan weten
jullie wat voor een sfeer er hier heerste.
Foto; http://members.home.nl/wiggel/
De tweede helft was van hetzelfde laken en pak. Met het
grote verschil dat we heser en heser werden. En onze handjes en mijn vleugeltjes
werden roder en roder van het klappen. WillemII wilde kostte wat het kost
die gelijkmaker scoren maar Kujovic pareerde elke 200% kans waardoor wij
nog meer opgezweept werden. Dit was het ultime genieten. Wij bleven aanmoedigen
en onze jongens bleven counteren. Al wat in het verleden nog gezegd was,
verdween met het gezang het veld op. Sonko werd toegezongen, Addo werd
toegezongen, Gerrie werd toegezongen en zelfs Vloet werd toegezongen.
Iedereen was stil behalve wij.
Foto; http://members.home.nl/wiggel/
En alweer kwamen we met zijn allen aan een hoogtepunt.
Ver in de tweede helft scoort Kone de 0-2. Hét signaal voor het
thuispubliek om massaal op te stappen. Natuurlijk laten we dit soort gelegenheden
dan niet ongemerkt voorbij gaan hé? Dus die werden begeleid met
een éénstemmig Laat je club maar in de steek. Na het laatste
fluitsignaal waren we met zijn allen moe maar voldaan. Samen met elkaar
hebben we dit voor elkaar gekregen. Van die drieënnegentig minuten
hebben we minimaal tachtig gevuld met aanmoedigingen en gezang.En in onze
ogen heeft dit weldegelijk invloed gehad op het spel.
Zelfs als het leek dat de tegenpartij scoringskansen
had of dat een Rodaspeler een foutje maakte werd er gewoon dóór
gezongen en aangemoedigd. Als dit nu ook nog eens in het PLS eens kon
gebeuren met 10.000 kelen. Dan denk ik dat de tegenstanders méér
angst krijgen om bij ons in het PLS te voetballen dan ze hadden toen ze
naar Kaalheide moesten afreizen. Maar ja, dat zal wel een Utopie blijven
omdat hiervoor óók door het thuispubliek zélf, gewerkt
moet worden. Doorzingen in plaats van schelden, doorzingen inplaats van
fluiten kost méér energie dan menige thuissupporter wil
opbrengen voor Roda. Daarom ben ik blij en gelukkig dat ik heb mogen deelnemen
aan dit feestfestijn en spreek de hoop uit dat dit gevoel en deze saamhorigheid
ook in het PLS eens te horen zal zijn.
Tweety
En jij bent de
Bezoeker.
|
