 Na
een korte nachtrust en een lange werkdag( 10 uur en geen 1,5 uur) hoop
ik eindelijk een verslag te doen zonder al te veel emotie.
Het begon allemaal zo hoopgevend, een gezellige busreis
met Volendamse songs en natuurlijk de nodige drank. Maar het allerbelangrijkste
was dat die rare zangvogel er niet bij was, heerlijk wat een rust in de
bus.
Helaas bij Eindhoven aangekomen hadden we het idee om eens in de file
te gaan staan. Was die rare vogel er dan toch bij?
Die middag toen we in Volendam over dijk liepen viel me een ding op, er
waren veel geel/zwarte Japanners en trainers aanwezig in dit Noordhollandse
dorpje aan het Ijsselmeer.
Deze lui hielden zich vooral op in de kroegen van dit
vissersdorpje, waarschijnlijk kwamen ze naar het “Nederlands elftal”
kijken. Er was zelfs een vrouwelijke scout aanwezig uit Letland , kwam
zij voor de spelers te bekijken of voor de voorzitter van de WSU ????.
Nadat ik zelf aangekomen was in het grote stadion , moe
gejumpd ( bus wilde niet stoppen bij Nedcar), kon de wedstrijd beginnen.
En wat zag mijn buidel daar tot zijn verbazing, mijnheer
Colina uit Italie was er. Wat moest die gozer hier, waarschijnlijk was
het jaarlijkse uitstapje van de bond vandaag gepland in Volendam.
De sfeer in het uitvak was trouwens uitstekend, mede
dankzij de mensen die wel de lange busreis voor lief hadden genomen en
onze eigen GOOD OLD Gerrie Senden. Wat een inzet legt deze man neer op
de wei.
Hij liet ons hart menig maal sneller kloppen, vooral in de eerste kwart
van de partij. Terwijl ook Vladan en Fussballgott Sven, enkele malen alles
moesten aanwenden, om de verkregen voorsprong ( Ger Senden) over de rust
heen te tillen. Want de rest van “onze jongens” leken wel
op een stel palingen op het droge, en hoorden die juist niet te spelen
in dat oranje shir? Waar was de beloofde EINSATZ UND KAMPF voor de 3 punten.
In de rust zal hier wel opgehamerd zijn, dat was nl te
zien. De droge palingen waren bijna dood, en zo kon niet voorkomen worden
dat de verdiende gelijkmaker gescoord werd.
Dit was tevens het beginsignaal voor een heet laatste
halfuur. “Onze palingen”zagen plotseling rook in hun ogen.
Eerst kreeg Roel in mijn optiek onterecht rood, terwijl Fatih even later
dacht dat hij in Spanje was bij een of ander stierengevecht. Maar helaas
voor hem en HEEL RODA JC bleek hij gewoon in Volendam te zijn. Fatih kon
ook vertrekken en onderweg naar de kleedkamer dacht deze “speler”
nog een handgemeen te kunnen hebben met een medespeler. Wat een gedrag
Fatih, dit komt nog niet voor in dierenwereld en ik kan dit beamen.
Met negen man moest men toen knokken voor dat ene puntje
( 3 beloofd), maar zelfs dat was ons niet gegund. En zo won de plaatselijke
trots verdiend met 2-1, zodat de geel/zwarte toeristen en trainers nog
een lange vervelende busreis konden gaan maken richting het diepe zuiden.
Des al niet te min heb ik toch een fijne dag gehad. Ik
denk dat ik me maar eens ga bezinnen in de bush en hoop dat dat enkele
andere jongens ook doen. Zodat we aanstaande vrijdag als we weer rondom
de wei staan ( incl. de teletekstsupporters en de vakantiegangers uit
Spanje) eens een elftal zien dat tot op het bot gemotiveerd is en wil
knokken voor 3 punten.
Wees gegroet
Skippy the Bushkangaroo
|
