Ontgoocheld!

Deze nabeschouwing schrijf ik uit de grond van mijn hart..... en het doet me pijn om te zeggen maar ook bij mij is de wanhoop nabij. Het doet me pijn om naar dit spel te kijken. Het doet me pijn om mijn ploeg zo te zien stuntelen. Afgelopen zondag winnen we van PSV en natuurlijk heb je als supporter dan het volste vertrouwen in het elftal, ook al heb je 4 dagen van tevoren nog verloren van Ado Den Haag. Je hoopt telkens weer dat het deze keer tegen een laaggeklasseerde ploeg wel goed zal gaan. Maar zo gauw als je deze goede hoop uitspreekt, zo gauw als je het vertrouwen in dit elftal kenbaar maakt, wordt je keihard met de neus op de feiten gedrukt. Ik ben kwaad, of nee.... kwaad is niet het juiste woord. Ik ben teleurgesteld! En waarschijnlijk zal ik morgen alweer spijt hebben van de dingen die ik hier nu, na de 1-1 tegen Zwolle, allemaal schrijf. Maar ik kan gewoon niet anders.

Ik begrijp het gewoon niet.... Hoezo kan de ploeg tegen PSV wel voetballen? Hoezo kan men dan wel vechten en wil men dan wel strijden voor de overwinning? En waarom kan dit tegen Zwolle niet? Ik weet het ook wel..PSV is een topploeg en tegen een topploeg winnen is een bijzondere prestatie. En van Zwolle winnen, dat wordt bestempeld als Logisch en niet bijster interessant. Dat zal de gedachtengang wel zijn, neem ik aan. Maar wanneer gaat dit Roda zich nu eens realiseren dat je ook tegen de kleinere en laaggeklasseerde ploegen "vol gaas" moet geven. Dat men ook daar inzet en strijd moet laten zien.
Ik mis gewoon de strijdlust. En juist van die ploegen moet je het toch hebben. Juist daar moet je de punten pakken. Verlies je van Ajax, dan is dat in de lijn der verwachtingen. Maar verliezen van een Ado Den Haag en gelijkspelen tegen een FC Zwolle KAN EN MAG NIET!

Supporters beginnen te morren, en ik kan ze begrijpen. In de rust volgt er al een striemend fluitconcert (hoewel ik hier zelf nooit aan mee zal doen en het niet goed keur) maar dan denk ik: "de 2e helft wil de ploeg bewijzen dat ze het wel kunnen en gaan ze met meer pit spelen". En inderdaad volgt er dan in het begin van de 2e helft een klein offensiefje, wat dan de 1-0 oplevert. Maar na dit doelpunt zakt de wedstrijd in elkaar. Terwijl je toch met 1-0 voorstaat. Dat moet toch een steun in de rug zijn... dat moet je toch meer vertrouwen geven? Maar juist het omgekeerde gebeurd. De ploeg komt er zelden uit, lijdt knullig balverlies, geeft foutieve passes.... moet ik doorgaan?

En de reactie van het publiek aan het einde van het fluitsignaal spreekt boekdelen. Zij denken net zoals mij.. ook zij worden moedeloos van het voetbal dat ze te zien krijgen.
Het is in één woord "frustrerend"!
Ik ga me ook niet de moeite doen om deze wedstrijd inhoudelijk na te beschouwen. Ik denk ook niet dat iemand daar op zit te wachten.

Het is niet de bedoeling om de ploeg in deze nabeschouwing helemaal de grond in de boren, hoewel ze het na deze wedstrijd eigenlijk wel verdiend zouden hebben. Maar dat kan ik niet opbrengen, mijn geel-zwart hartje klopt toch te zeer om dit te doen. Ik en vele andere supporters staan over 2 weken toch weer in het stadion...
Wat ik met deze nabeschouwing eigenlijk duidelijk wil maken is, hoe groot onze teleurstelling is. Hoezeer wij meeleven met de ploeg als ze dure punten verspelen. Dat wij ons KL*TE voelen na dit gelijkspel....

Ik ga slapen, hopende dat ik die wedstrijd vanavond nog eens kan zien in mijn dromen. Alleen dan anders... dan met een ander spelbeeld en met een andere uitslag!

Gegroet Janine