|
 Het
is toch niet te geloven! De kruistitel Iesus Nazare'nus Rex Iudaeo'rum
(Jezus van Nazareth, de Koning der Joden), boven een column van Tweety.
Er had ook I N I boven kunnen staan, in no'mine Iesu, (In de naam van
Jezus). Want beiden geven héél in het kort aan wat ik als supporter
van Roda JC moet doorlopen omdat ik in Roda bleef geloven. Het is een
lijdensweg!
Neem nu onze trainer. Hij gaf aan dat er deze wedstrijd voor
drie punten gestreden ging worden. Prima, denk je dan als supporter, lekker, we
gaan er dus weer voor. Totdat het moment van spelen aanvangt. Als je dan het
gezicht van onze trainer bekijkt, dan lijkt die wel op de voorpagina van het
Limburgs Dagblad. Hierin kon ik de eerste 15 minuten van de wedstrijd tegen
Zwolle het volgende lezen: "Mijn Here Jezus, welke spelers heb ik nu voor
mijn neus rondlopen? Zo te zien hebben die nog nooit bij mij getraind. Waar is
mijn elftal gebleven waarmee ik elke dag de training afwerk?" En als dan
die eerste helft vordert denken de trainer én de meegereisde supporters één
ding hetzelfde: "Oh, Heer, laat deze Kelk snél voorbij zijn." Alleen
voegen de supporters er één woordje meer bij: "Oh, Heer, laat deze Kelk
weer snél voorbij zijn."
Tot tranen toe bewogen en met pijn in mijn hart ervaar ik de
striemende last van het onvermogen. De zon schijnt, maar hij kan mij niet
verwarmen. Het elftal is nog geen schim van welk elftal dat Roda ooit gehad
heeft. En toch heeft het niets met individuen te maken. Het is gewoon het
collectief dat doelloos en zonder énig plan, rondzwalkt over het veld. De
tegenstander tracht vanuit alle mogelijke hoeken op ons doel te schieten. Elke
bal lijkt in mijn ogen gevaarlijk. Zelfs bij terugspeelballen op onze doelman
houd ik mijn hart vast. De achterhoede staat steevast te slapen, het middenveld
gooit de ballen overal naar toe, behalve naar een eigen speler en de voorhoede
denkt dat ze een spelletje rugby aan het spelen zijn, met de bal dan, wel te
verstaan, die moet niet in de goal van de tegenstander geschóten worden, neen
die moet netjes achter de doellijn gebracht worden. Geen enkel schot uit de
tweede linie wordt er gelanceerd richting doel van de tegenstander. Collectief
is er maar een enkeling die de strijd aangaat. Lijfelijk contact en agressie
lijkt wel verboden. Zouden ze bang zijn voor "de SARS?"
Waar is de doelman die voor Roda puntjes verdient? Waar is de
achterhoede die ervoor wil gaan? Waar is het middenveld die weet wat die met een
bal moeten doen? Waar is de voorhoede die de tegenstander angst inboezemt?
Gelukkig voor de tegenstander zijn de antwoorden op al die vragen met een
"nergens" te beantwoorden. Op zulke momenten is het wel héél
gemakkelijk om naar de trainer te wijzen maar als je onze jongens eens beter
bekijkt dan zit het toch echt alleen maar in hun eigen koppies. Echte agressie
straalt er in het geheel niet vanaf. Bij het warmlopen niet, en zelfs als ze een
invalbeurt moeten maken kun je aan de warming up al zien, dat het nooit wat kan
worden.
Met weemoed kijk ik dan naar het uitvak, waar een supporter
voor de tribune minutenlang heen en weer blijft rennen en maar zwaaien met die
vlag van hun. Die persoon straalde al meer agressie uit dan al die elf van ons tezamen.
De afgelopen zeven uitwedstrijden hebben we één puntje bij elkaar gesprokkeld.
Dát zegt genoeg. Als ik dan zie dat alleen onze Limburgse jong in mijn ogen
voldoet aan de verwachting? Dan zou ik de komende wedstrijden graag alleen maar
Limburgse jongens op het eerste gaan plaatsen. Slechter als wat er nu
gepresteerd wordt kán niet. Alleen al de mentaliteit en de agressie die deze
jongens van nature hebben prefereer ik boven het gerommel van het huidige team.
Haal ze maar van het tweede en de a-jeugd af. Zet ze op het eerste en laat ze de
komende zes wedstrijden maar lekker naar elkaar toegroeien.
IK WIL MIJN CLUB WEER TERUG !!!
Tweety
En
jij bent de
Bezoeker.
|
