|  De
eerste keer met de WSU bus meegereden, van alle kanten werd ik van tevoren
gewaarschuwd om het vogelpakje thuis te laten. En jullie kennen Tweety,
dus dat laat hij zich geen twee keer zeggen. Die vogel gaat in vol ornaat
mee met die WSU bus. Beloofd is beloofd! Maar de hoofdreden is toch
het feit dat ik heel diep in mijzelf Tweety aan de jongens verplicht
ben. Om twee uur kon ik me echter niet verkleden, de kop is weg. Van
boven tot onder naar die kop gezocht. Nergens dat kreng kunnen vinden.
Pas om kwart voor drie ontdekte ik hem in een veel te kleine opbergruimte.
Sylvester dacht mij te pakken te hebben, maar gelukkig ben ik toch nog
slimmer.
Als ik bij de bus kom krijg ik al te horen dat ik vandaag de
"Jack-ass" zal zijn c.q. worden. Als jullie willen weten wat dat dan wel is moeten jullie maar eens kijken naar de fotoverslagen van Rodaworld en die van de
WSU. Zoals jullie wel zullen verwachten vertelt alleen Rodaworld de daadwerkelijk enige eerlijke toedracht van het gebeuren.Al
zullen die van de WSU de foto volgorde wel verdraaien en hun eigen verhaal eraan
geven. Dus jullie zijn gewaarschuwd. Men probeerde mij ter hoogte van Weert dan ook te
"Jack-assen" maar nadat ik hier als winnaar uit ben gekomen, waardoor mijn belager nu ook de rest van zijn haren kwijt
izz, werd ik de verdere reis met rust gelaten. En zonder noemenswaardige verdere problemen kon ik de beruchte Hel van het Noorden en dus de Galgenwaard betreden.
Vol verwachting viel mijn blik op de mensen in de Galgenwaard. Nou, viel dat Utrechts publiek me tegen. Ze kampen met hetzelfde probleem als Roda thuis. Hoe groter het stadion wordt hoe sfeerlozer het publiek. In het begin hoorden we alleen die Bunnikside eventjes. Maar als je verwacht dat het een Hel zou worden nadat Utrecht al binnen
11 minuten op twee nul komt? Dan heb je het mis. Buiten het af en toe klappen en fluiten voor een mooie aanval van hun elf, bleef het verder (net als bij ons in het
PLS), hoorbaar stil. Wij met zo een 150 man overstemden met gemak meer dan 15000 mensen. Maar ja het leek er wel eventjes op dat Utrecht hun doelgemiddelde ging oppeppen ten koste van Roda. En het doet heel pijn aan het hart als je eigen team binnen drie keer knipperen met je ogen al 2-0 achterstaat.
We keken elkaar eens aan met ongelovige ogen, hoe is dat nu mogelijk. Wij begonnen zelfs een grote afgang voor onze elf te vrezen. Maar opeens drong bij ons allen het besef door, dat wij onze jongens moesten steunen en niet meteen weer laten vallen als een baksteen. We bleven zingen en aanmoedigen en gelukkig viel er de aansluitingstreffer. Dikke pech voor ons dat de eerste helft wel wat lang duurde, zodat Utrecht wederom op twee doelpunten verschil kwam. 3-1 Gelukkig kwam de rust en konden we ons eens met zijn allen bezinnen op de tactiek.
Want weten jullie wat het rare was? Normaal als het scoreverloop zo is, geef je geen cent meer voor je eigen
cluppie en hoop je dat ze in ieder geval nog eentje scoren om niet teveel af te gaan en heb je het verlies maar te incasseren. Maar wij met zijn allen hadden ons voorgenomen om samen met onze jongens ten onder te gaan.
Negatief kan altijd nog. En met de kopjes te laten hangen is nog nooit iemand geholpen.
Oké jullie hebben allemaal gelijk. Het waren persoonlijke blunders van een of meerdere spelers van ons, die goals van Utrecht. En jazeker ook die vlaggenist die was kleurenblind en kon die witte zijlijn, waar die bal steevast overheen gleed, niet onderscheiden in het groene gras. En jawel Luinge stond weer klootte te fluiten en liet in onze ogen teveel situaties onbestraft in ons nadeel. En jawel die Wapenaar had rood moeten hebben omdat zelfs elke blinde zag dat het hands was buiten de zestien, en jazeker werden we weer benadeeld. En jazeker het had een penalty moeten zijn voor Roda toen Anastasiou in die zestien naar beneden gesleurd werd. Maar wat heb je aan zulke gedachten en verwensingen? Kun je daar de stand dan mee veranderen? Ik dacht toch van niet
hè? En ook het besef dat we geen echte motor in het veld hebben is gewoon al het hele seizoen een feit, dus daarover klagen helpt ook geen ene moer! (Of is het schroef?).
Maar in diezelfde theepauze zag ik ook dat het een duif gelukt
was om in ons vak te geraken. Het vak welke in onze ogen van boven tot beneden hermetisch afgesloten
en beveiligd was. Ik weet niet
of het aan die duif heeft gelegen die daarboven onze hoofden rondvloog, maar wel is het een feit dat toen onze jongens weer het veld opkwamen dat
we de stand helemaal vergaten en alleen nog maar dachten aan het feit dat we ze moesten laten weten dat we nog altijd achter hen stonden. En hoe kan een supporter dat beter laten horen dan door gezamenlijk een gezang aan te
heffen. Ik heb dit nog nooit meegemaakt, bij geen enkele wedstrijd in de afgelopen drie seizoenen. Het gezang wat er aangeheven werd bleef doorgaan en doorgaan. Geen enkele adempauze werd gegund. Onder het zingen gingen langzaam mijn veertjes omhoog staan. Onder het zingen beseften wij dat het hielp! Al die zeurders over het gemis van die spelbepalende speler in onze spelersgroep
(inclusief mijzelf) werden in een klap in het ongelijk gesteld. Als onze jongens zo een speler moeten missen dan kunnen wij die plaats overnemen. Jazeker wij, als publiek.
Het gezang ging maar door en door. Helemaal, tot die afgekeurde vierde goal van onze elf. Je zag gewoon het effect op onze jongens. Ik heb met tranen in mijn ogen die derde goal van onze
elf toegeschreeuwd en toegejuicht. Wie die tweede en derde maakte weet ik niet, interesseerde ook niet, het waren producten van onze samenwerking. We speelden met twaalf man tegen Utrecht. Toen wij dan ook het monotone maar aanmoedigende gezang een paar minuten stopten omdat we even de juiste songs niet meer vonden was die twaalfde man ook weer weg. En jawel hoor 4-3. Die vierde goal van Utrecht ik heb het zelden meegemaakt, maar die pijn die we voelden, we stonden ongeveer te janken. Maar desondanks hielden we de gezangen gestand er waren toch nog 4 minuten plus de blessuretijd te gaan.
En jawel, de bal valt bij hun verkeerd in de verdediging en 4-4 We zijn nog doller dan dol. In ons enthousiasme en blijdschap donderen er een aantal op de grond, over die stoelen heen. Het springen is zo wild dat al het spul uit de jaszakken op de grond dondert. Zelfs Tweety wordt nu voor vol aangezien.
Opeens valt er een gele kaart, de tweede voor Addo dus rood. Maar dat zal Utrecht niet helpen. Wij hebben een rotsvast vertrouwen erin dat we deze stand vast zullen houden. Er valt nog een gele kaart in die drie minuten die we na moeten spelen. Maar dan die verlossende eindfluit van
Luinge. Die heerlijke Luinge. Jawel diezelfde die we steeds vervloeken. We hebben het hem geflikt, het was vandaag onze arena onze wedstrijd. Volgens de tv kijkers mag er dan niemand gewonnen hebben? Maar je hoeft niet te winnen om te winnen. Wij hebben bewezen dat we samen elke tegenstander waar dan ook de baas kunnen. Onze jongens vieren met ons mee, bedankt jongens. Jullie kwamen de arena in als gladiatoren en jullie staan nu voor ons als de Leeuwen die de vijand dan wel niet helemaal verslagen heeft maar ze zijn wel allemaal heel zwaar aangeslagen. En wij vieren
met jullie nu en hier samen een feestje. En als de jongens zich omdraaien om naar de kleedkamer te gaan draait een duif een rondje over het veld van de Galgenwaard. Ik kijk omhoog naar ons dak.
Die duif die er eerst vloog is weg. Ik kijk weer naar die boven het veld. Het is net alsof die naar mij knipoogt. En met een grijns en een gelukkig gevoel zwaai ik hem tot ziens. Wij zijn niet dood, wij leven.
Tijdens het teruglopen naar de bus worden handjes geschud en gelachen. Geen enkele wanklank is er. Geen uitdagingen naar wie dan ook. Het is weer een feest om naar een uitwedstrijd te gaan van Roda. Maar men moet de dag niet prijzen voordat de avond verstreken is. Voor de bus gaan we in een kring op de hurken zitten en roepen give me an
R, Give me an 0 give me an D give me an A , RRROOODAAAAA. Plots roept er iemand;
"allemaal meteen die bussen in!" Voordat we kunnen kijken wie dit roept stormen twee paarden met politie erop en een horde agenten richting onze bus en dringen ons vrij provocerend de bus in. Er worden zelfs door hun klappen uitgedeeld. Het gaat hun allemaal niet snel genoeg en als er eentje terug begint te duwen omdat bussen nu eenmaal niet gemaakt zijn om in een keer 20 personen naar binnen te laten, gaat zich een gekleurde Nederlandse politieagent zeer provocerend
gedragen. Als dan uiteindelijk iedereen de bus is ingeduwd, probeert diezelfde agent er weer eentje uit te halen. Maar omdat er natuurlijk bij de ingang van de bus suppoosten staan, probeert hij deze
eerst uit de bus te rukken. Als dat ook weer niet zo snel gaat, omdat die van
ons natuurlijk ook niet van gisteren zijn hè? Krijgt hij hierin assistentie van andere agenten, die hierbij ook nog eens staan te grijnzen.
(Luinge in het kwadraat?).
Een van de
suppoosten wordt zeer hardhandig uit de bus gemept waardoor hij aan de schouder gewond raakt, de ander mag blij zijn dat hij zijn kleren nog heel houdt nadat die agenten met hem klaar zijn. Nadat deze suppoosten dus uit de bus zijn geramd wordt er eventjes snel nog een supporter uit de bus gehaald die volgens die gekleurde Nederlander gespuwd heeft naar hem. Dan heeft hij en zijn collega's dat alleen gezien en vreemd genoeg niemand van de dertig
omstanders en die anderen die erbij waren, maar het mocht niet baten, de suppoosten werden in de bus gepropt en de bus moest zonder die ene supporter die niets gedaan had vertrekken. Onder luid gezang "Een echte vent, wordt geen agent" verwijderde de bus zich van dit Gestapo tafereel.
Bij het eerste de beste tankstation zijn we gestopt en hebben we de suppoosten de nodige eerste hulp geboden. In de tussentijd werd er druk telefonisch overleg gepleegd met
Kerkrade, over de vraag hoe we onze collega supporter liefst nog dezelfde avond weer naar huis kregen. Tevens zouden we aangifte gaan doen over dit compromitterende politieoptreden. Na drie kwartier kregen wij de bevestiging dat de opgepakte supporter dezelfde avond nog thuis gebracht werd door de politiecollega' s uit
Kerkrade. Hierna kropen we met zijn allen in de bus en ondernamen een lange weg terug naar huis. De wedstrijd die de mooiste wedstrijd sinds jaren van Roda was en waarvan men normaal nog jaren kan genieten was helemaal verpest door een aantal klootzakken die in een politiepakje excessief gedrag vertonen en hun agressie vrij en zonder dat hier iets tegen te doen is mogen uitoefenen op onschuldige mensen. En dan vraagt de politiek zich nog af, waar het supporters geweld vandaan komt? Nou geef hier dan maar zelf een antwoord
op. Ik weet het wel.
Tweety
En
jij bent de
Bezoeker.
|
