|  Na
net terug te zijn gekeerd uit het Parkstad Limburg Stadion, begin ik
aan mijn nabeschouwing. Ik ben moe, heb alle energie in het stadion
achtergelaten maar toch kan ik niet gaan slapen. De adrenaline stroomt
nog steeds door mijn lichaam, mijn hartje gaat nog tekeer. Steeds weer
zie ik de wedstrijd van vanavond op mijn netvlies verschijnen, die mooie
aanvallen, die mooie goals, de fantastische sfeer. De lach is niet van
mijn snaveltje te krijgen. Vandaag heb ik gezien dat mijn clubje tot
fantastische dingen in staat kan zijn. Dat men wél inzet kan tonen,
dat men wél kan en wil aanvallen en dat er prachtige doelpunten uit
voort kunnen vloeien.
Met goede moed vertrok ik vandaag richting Parkstad Limburg Stadion, het zou een
fantastische wedstrijd worden. Immers dit had mijn droom voorspelt. Tegen
Groningen zou het eindelijk gaan gebeuren. Mijn weekend zou eens positief zijn,
maar wat zeg ik nou? Weekend?
Ohh nee, ik was natuurlijk vergeten dat het helemaal geen weekend is maar een
gewone dinsdagavond.
Nou goed, dan zou het een hele mooie week gaan worden.......
Vandaag zou dan ook eindelijk het antwoord komen op mijn vraag: zijn de meeste
dromen inderdaad bedrog?
Om 20.00 uur was het dan zover: het aftellen begon en de spelers betraden het
veld. De sfeer was nu al fantastisch en dat deed mijn Tweetyhartje toch wel
goed. FC Groningen mocht aftrappen voor de wedstrijd. Meteen in de eerste paar
minuten van de wedstrijd viel mij op dat bij alle spelers de wil aanwezig was om
te winnen.Vloet had gekozen om Sergio op de positie van Tom Soetaers te posteren
en Cristiano dan naast Yannis in de spits.
Hoewel de wil om te winnen er was en er ook gevochten werd voor iedere bal, was
het positiespel in de eerste 15 minuten niet denderend. De wedstrijd oogde vrij
rommelig omdat er aan beide kanten veel te veel balverlies werd geleden.
Met knikkende pootjes zag ik mijn team ploeteren, natuurlijk was ik bang dat de
wedstrijd tegen FC Groningen een herhaling werd van de wedstrijd tegen RBC
Roosendaal. Maar ik vergiste mij gruwelijk.
Nadat onze Griekse spits Yannis
Anastasiou de nodige kansen onbenut had gelaten, mocht ik in de 30e minuut dan
eindelijk mijn vleugeltjes laten wapperen. Sergio haalt uit en jawel,
JOOOOOOLLLLLL!!!!! Wacht even, waar heb ik dat al eens meegemaakt? Begon mijn
droom niet precies hetzelfde? Zou mijn droom dan werkelijk gaan uitkomen. Mijn
hoop begon te groeien.............
Na dit eerst doelpuntje veranderde er in het spel van Roda JC echter niet veel,
het team leed nog steeds veel balverlies en daarom bleef de eerste helft
rommelig. We gingen echter rusten met een 1-0 voorsprong! Het amusement in de
rust bestond uit een partijtje tussen verschillende Rodarakkers. De geschorste
Tom Soetaers mocht toch eventjes over het groene gras lopen, al was het alleen
maar om een paar prijzen uit te delen.
Na de rust ging ik er eens goed voor zitten. Mijn droom had immers voorspelt dat
ik een swingend Roda JC zou gaan zien en dat er vele doelpunten zouden gaan
volgen. Omdat dit in de eerste helft niet gebeurd was, moest het dus maar in de
tweede helft gaan gebeuren. FC Groningen begon aanvallender te voetballen,
waardoor Roda JC meer ruimte kreeg. En op dat tweede doelpuntje hoefde ik maar
13 minuten te wachten. Weer was het onze uitblinkende Braziliaan die de kans
werd geboden om de 2-0 op het scorebord neer te zetten, en wat speelde hij dit
magistraal uit. Na 2 verdedigers van Groningen in de luren te hebben gelegd,
tikte hij de bal in het lege doel: 2-0! Voor mij en alle supporters stond toen
al vast dat Sergio, de man van de wedstrijd was! Tijd om bij te komen van
deze mooi uitgespeelde aanval kreeg ik echter niet, want al snel maakte Ikedia
de 2-1! Een onoplettendheid in onze defensie, die de gehele wedstrijd echter als
een huis stond.
In de 70e minuut echter ontplofte ons Parkstad Limburg Stadion volledig. Een
schot van Kevin van Dessel raakt de lat en in een flits schiet Cristiano de bal
koelbloedig in het netje. Het Braziliaanse deuntje klinkt voor de derde keer
deze avond door ons stadion. De spelers maken een eigen vreugdedansje op het
veld en de supporters op de tribune beginnen spontaan aan de polonaise.
Met open ogen kijk ik naar de uitzinnige menigte die de Brazilianen vanavond op
handen draagt, een menigte die vanavond de Samba danst en uitgelaten meezingt.
Roda JC blijft maar aanvallen en Sergio speelt hier een belangrijke rol in. De
speler die normaal nogal onverschillig oogt, heeft het vuur onder zijn voeten.
Met magistrale en prachtige acties weet hij het publiek te bekoren. Daarom is
zijn publiekswissel in de 80e minuut niet meer dan terecht.
Onze Kirchroadsjer jong mag het vandaag nog 10 minuten gaan proberen. En
warempel, 5 minuten na zijn invalbeurt weet Diego Jongen een knappe assist te
geven op onze Griek Anastasiou. Eventjes houd ik mijn hart vast, maar Yannis
bewijst dat hij wel degelijk kan scoren, 4-1! . De Sirtaki wordt luid en
duidelijk meegezongen door de supporters. Het bekende vraag en antwoord spel
tussen Wim Frijns en de supporters wordt ook weer ten gehore gebracht: Roda: 4,
FC Groningen: 1, Danke.... Bitte!
Ik ben nog helemaal in mijn mooie gedachten verzonken als naast mij opeens
iemand luid begint te gillen en te zingen. De persoon wil mij net gaan vertellen
wat er is gebeurd maar 1 blik op het scorebord is genoeg: 5-1!
Vol ongeloof blijf ik maar naar het scorebord kijken, is dit nu
werkelijkheid? Ben ik niet nog steeds aan het dromen, of zit ik misschien weer
in een andere droom? Ik wrijf in mijn oogjes en vraag aan dezelfde persoon naast
mij of hij mij eventjes wilt knijpen. Auw, dat knijpen deed dus behoorlijk pijn.
Maar deze pijn draag ik met een glimlach, nu weet ik: ik droom niet, ik ben
klaarwakker.
Na 92 minuten blaast scheidsrechter Schenkels voor het einde van een wedstrijd,
een zeer leuke wedstrijd waarin de spelers veel inzet hebben getoond. De
complimenten gaan dan ook uit naar de spelers, zo willen we ze vaker zien.
De grootste winnaar vond ik echter het publiek. We hebben met z'n allen bewezen
dat wij onze spelers wel 90 minuten lang kunnen aanmoedigen, ook als het even
iets minder gaat. Dat wij ten allen tijde achter onze ploeg zullen staan. Dus
bij deze krijgt het publiek, de supporters van mij een dikke pluim en hoop ik,
dat de sfeer nu altijd zo goed zal zijn! Maar daar ben ik haast van overtuigd. Zijn dromen nu werkelijk bedrog? Mijn droom voorspelde een fantastische
sfeer, en op de tribune zag ik polonaise dansende supporters! Ik zag 4
doelpunten in mijn droom, uiteindelijk werden het er 5.
Ik zag een Roda JC dat inzet toonde, dat vocht voor elke bal. En dinsdag zag ik
eenzelfde Roda JC!
Heb ik nog meer bewijzen nodig? Ik dacht het niet, dromen zijn dus geen bedrog!
Tweety
En
jij bent de
Bezoeker.
|
